Model Context Protocol’ü ürünlerine ve iç araçlarına bağlayan ekiplerin kendi anlatımları: ilk sunucu, yetki modeli ve ölçek büyüyünce değişenler.
Yedi cevabın dördünde MCP, müşteriye açılan bir üründen önce şirket içi bir araç olarak başlıyor. Ortak dönüm noktası ölçek: araç sayısı arttıkça hepsini modelin bağlamına yüklemek çalışmıyor ve ekipler kademeli keşfe, merkezi bir kayıt defterine ya da kod çalıştırmaya yöneliyor.
Uber’de MCP kullanımı dağınık başladı: ekipler kendi entegrasyonlarını yazıyordu, altyapı tekrar ediyordu ve ortak bir güvenlik modeli yoktu. Ekip bütün MCP trafiğini tek bir serviste topladı: bir kayıt defteri ve MCP çağrılarını mevcut HTTP, gRPC ve TChannel servislerine çeviren bir proxy. Araç tanımları şirketin IDL kayıtlarından otomatik üretiliyor, ama her sunucu ve araç kapalı doğuyor; sahibi olan ekip inceleyip açıyor. Ölçek büyüyünce bağlam şişti. Çözüm üç parçalı oldu: tek bir Omni MCP sunucusu üzerinden kademeli keşif, yanıtlardan alan seçme ve Code Mode. Yazıya göre bugün 800’den fazla MCP sunucusu ve 5.000’den fazla araç var.
Pinterest, yerel sunucular yerine şirket içinde barındırılan MCP sunucularını seçti; böylece yönlendirme ve güvenlik kuralları her çağrıya uygulanıyor. Tek büyük sunucu ile çok sayıda küçük sunucu arasında ikincisini tercih ettiler: Presto, Spark ve Airflow gibi alanlara ayrılmış sunucular hem erişim kontrolünü kolaylaştırıyor hem modelin bağlamını kalabalıklaştırmıyor. Onaylı sunucuların tek kaynağı merkezi bir kayıt defteri. Güvenlik ilk günden ortak proje oldu: üretime çıkmadan önce güvenlik, hukuk ve GenAI ekipleri inceliyor, hassas ya da pahalı işlemlerde insan onayı şart. Yazıda paylaşılan rakamlar: ayda 66.000 çağrı, 844 aktif kullanıcı ve ayda yaklaşık 7.000 saat tasarruf.
David Cramer, Sentry’nin MCP sunucusunu yan proje olarak birkaç günde kendisi yazdı; hedef, hatalarını Cursor ve VS Code gibi editörlerde düzelten müşterilerdi. Yerel kurulum yerine OAuth’lu uzak sunucuyu seçti. Konuşmanın ana fikri, mevcut bir API’yi olduğu gibi araca çeviremeyeceğin: Sentry yanıtları elle biçimlendirilmiş Markdown olarak dönüyor, araç açıklamalarını ve hata mesajlarını bağlamın parçası olarak tasarlıyor. İstemciler sık sık bozuluyordu; bir demo isteği, tek çağrının yeteceği yerde yaklaşık 20 API çağrısı tetikledi. Ekip konuşma sırasında sunucuyu hala her hafta değiştiriyordu.
Kenton Varda bu seride Code Mode’u duyuruyor: MCP araçları bir TypeScript API’sine çevriliyor ve ajan bu API’ye karşı kod yazıyor. Gerekçesi, modellerin koca bir GitHub dolusu kodla eğitilmiş olması, araç çağrısı örneklerinin ise yapay ve az olması. Kod, ara sonuçları her seferinde modelden geçirmeden çağrıları zincirleyebiliyor; bu da daha hızlı, daha az token ve daha az hata demek. Kod, bir iki milisaniyede açılan ve internet erişimi kapatılabilen izole Worker’larda çalışıyor. Varda’ya göre fikri çalışan bir uygulamaya çevirmek üç hafta sürdü.
OK folks, today is the day when I reveal what this tweet was about. We made MCP work better by: 1. Convert the MCP tools into a TypeScript API 2. Tell the agent to write code against this API We call it "code mode" It uses a new feature in Workers: Dynamic Worker Loading
MCP’nin hikayesi Temmuz 2024’te başlıyor. David Soria Parra, Anthropic’e iç geliştirici araçları üzerinde çalışmak için yeni katılmıştı ve Claude Desktop ile IDE’si arasında sürekli kopyala yapıştır yapmaktan sıkılmıştı. Sorunu, her uygulamayı her araca tek tek bağlamak gereken bir M çarpı N problemi olarak gördü ve Justin Spahr-Summers’a bir protokol önerdi. İkisi protokolü ve ilk entegrasyonları yaklaşık bir buçuk ayda çıkardı. Duyurudan bir ay kadar önce yapılan şirket içi hackathon, 3D yazıcı kontrol eden bir MCP sunucusu gibi örnekler üretti ve çıkışa ivme verdi.
Nx, proje grafiğini, generator şemalarını ve görev hatlarını modele taşıyan MCP araçları yazmıştı. Ajanlar terminalde Nx CLI’ını kendileri çalıştırabilir hale gelince, bağlama büyük JSON yığınları döken bu araçlar faydası az bir token maliyetine dönüştü. Ekip araçların çoğunu sildi ve yerlerine skill’ler ile alt ajanlar koydu. Kendi ölçümlerinde skill’li kurulum analiz ve üretim görevlerinde daha iyi sonuç verdi; fark küçük modellerde daha büyüktü. MCP’yi tamamen bırakmadılar: kimlik doğrulaması gereken API’ler ve çalışan süreçlerle konuşmak için hala kullanıyorlar.
Alive’26 sahnesinde Abdussamed Tezer, sahibinden.com tasarım ekibinin zincirini dört halkayla anlattı: prompt, skill, MCP ve handoff. Çoğu ekipte aradaki iki halka eksik. Ekip, tasarımcıların en çok zorlandığı süreçleri birer skill’e çevirdi: tasarım sistemi kuralları, component dokümantasyonu, Figma kütüphanesi üretimi, prototip akışı. MCP ise bu skill’leri tek bir editöre değil bütün araçlara taşıyan bağlantı. Bir skill’in iki kabul kriteri var: her araçla çalışacak ve herkese açık olacak.
MCP, 2025 ve 2026’da ekiplerin yapay zeka asistanlarını kendi verisine ve araçlarına bağlarken en çok konuştuğu başlık oldu. Ama tartışmanın çoğu protokolün kendisi üzerine. Bir ekibin ilk sunucuyu neden, kim için ve hangi sırayla kurduğu daha az anlatılıyor.
Bu sayfada yalnızca kendi kurulumunu anlatan ekiplerin cevaplarını topluyoruz: mühendislik blogları, konferans konuşmaları, X serileri, podcast bölümleri ve Alive sahnesinden kayıtlar. Yeni bir cevap geldiğinde sentezi yeniden okuyup örüntüleri güncelliyoruz.
Tasarım, ürün ve yapay zekadan seçtiğimiz en iyi okumalar, iki haftada bir çarşamba posta kutunda.
