Ajan markanı göremiyorsa tahmin ediyor

"Bana markama benzeyen bir dashboard yap" dediğinde ne alıyorsun? Büyük ihtimalle Tailwind varsayılanlarıyla kurulmuş, ChatGPT'nin ürettiği her arayüze benzeyen bir şey. Jan Six'e göre bunun sebebi modelin yetersizliği değil: marka bilgisi ajanın baktığı yerde durmuyor.

Konuşma yıllardır sorulan bir soruyla açıldı: tasarımcılar kod yazmalı mı? Soru artık başka bir yere bağlanıyor. Kodun büyük bölümünü ajanların yazdığı bir dünyaya girerken asıl mesele şu: nasıl sistematik çıktı alırız, herkesin ürettiği şeyin bir kopyasını değil?

Jan bu duruma consistent sameness diyor — tutarlı bir aynılık. Ajanlar tasarımları sisteme benzetmekte zorlanıyor, çünkü sistemin kendisi henüz onlar için okunabilir değil.

Sistemin neden hazır değil

Jan üç başlık saydı. Üçü de "dokümantasyon eksik" cümlesinden daha spesifik ve üçü de tanıdık.

Drift genelde araç çokluğundan besleniyor: aynı iş için birden fazla paket, aynı kural için birden fazla kaynak. Kabile bilgisi ise ekip içinde sorun çıkarmıyor — herkes zaten biliyor. Ajan bilmiyor.

Üçüncüsü en sinsi olanı. Bir durumu yalnızca renk kodlu bir rozetle anlatıyorsan, o bilgi yapısal veri değil görsel bir sinyaldir — ve dil modeli onu okuyamıyor. Kullanım rehberin Notion'da gömülmesi de aynı kapıya çıkıyor: bilgi var, erişim yok.

Ajan göremediği şeyi tahmin eder; tahmin de her zaman ortalamaya düşer.

Dört katman: yaz, aç, kodla, devret

Component ve token'lar temel kurulum — gerekli ama yeterli değil. Asıl fark, o kurulumun üzerine gelen dört katmanda çıkıyor.

Katmanlar alternatif değil; her biri bir öncekinin üzerine biniyor.

Rules, ajanın her seferinde okuduğu üst düzey talimatlar — kafada duran kuralın yazıya döküldüğü yer. En ucuz ve en çok atlanan adım bu.

MCP ve CLI'lar markayı sorgulanabilir hale getiriyor: ajan token'ı, component'i ve dokümanı tek bir kaynaktan çekebiliyor. Bilginin nerede olduğunu bilmesi yetmiyor, gidip alabilmesi gerekiyor.

Skills, markayı belirli bir kod tabanına uygulama bilgisini tekrarlanabilir bir sürece çeviriyor — "bizim kod tabanımızda bir butonu şöyle kurarsın" bilgisi.

Subagent'lar ise tek işten sorumlu uzmanlar: örneğin markayı koruyan bir brand agent. İşi yapan ajan başka, markayı denetleyen ajan başka oluyor.

Tek bir sorgulanabilir kaynak: token, component, kural ve marka tanımı aynı kapıdan çıkıyor. Kaynak: Alive'26 sunumu.

Brand core agent: isteğin yanına bağlamı ekleyen katman

Birçok ekip şu anda kendi MCP'sini ve araçlarını kuruyor. Jan'in önerdiği adım, bu parçaları tek bir yerde toplayan bir brand core agent.

Akış şöyle işliyor: kullanıcı "markama benzeyen bir dashboard yap" diyor. İstek doğrudan kod yazan ajana gitmiyor; önce brand core agent'a uğruyor. O ajan kuralı, token'ı, component'i ve marka tanımını toplayıp isteğin yanına ekliyor. Kod yazan ajanın eline geçen şey artık "markama benzeyen bir dashboard yap" değil, "kullanıcı şunu istedi, işte markanın bağlamı" oluyor.

Fark burada. Aynı model, aynı prompt, başka çıktı — çünkü arada bilgiyi getiren bir katman var.

Yarın ne yapmalı

"Gerçek kıl" maddesi konuşmanın en pratik kısmıydı. Üretime yakın bir ortamda çalışmayan bir tasarım sistemi, ajan için bir belge yığınından ibaret. Sistemin gerçekten çalışıp çalışmadığını görmenin tek yolu, ajana onunla bir şey yaptırmak.

Buradaki asıl fikir tasarım sistemini bir kütüphane olmaktan çıkarıp bir altyapı gibi düşünmek. Kimin okuduğu değişti: eskiden dokümantasyonu tasarımcı okuyordu, şimdi ajan okuyor. Ajanın okuyamadığı her kural, pratikte var olmayan bir kural.

Ve "tasarımcılar kod yazmalı mı?" sorusunun cevabı da burada değişiyor. Mesele tasarımcının React öğrenmesi değil; markanın kurallarının çalışan bir sistemde ifade edilebilir olması.

Konuşmanın Alive'26 sayfası — sunum PDF'i ve özet burada.